به رنگ زشت رخسارم نظرکن      به زردی می روداز بی خدایی  

برو عاشق بشو دل زن به دریا  

                      که جوی عقل  هیچم لایقت نیست

فنای  فی سبیلش  را  هدف کن  

                       که ماندن ازبرایت مصلحت نیست