به   بالین   فقیری    ره   سپارد     تنش را  وارهاند  گردد   آزاد

ای خدا ما بی کسان را  کن نظر    عمر ما  بی بوی   تو گردد تباه

ای خدا در باد و طوفان    زمان    خود  برای  عاشقان  باشی کلاه

ای خدا ما بی کسان بی عشق تو    دائما  درگیر  هر  فسق  و  گناه

ای خدا  دیوانگان  عاشق   شدند  چون که چندی شد نظرهمسوی ماه 

                                  نیمه شب اندک خوابی همه تقصیر نمود

رمضان! وقت  سحر  یاد  خدا   خواهم بود

                                  گر چه   از بهر دلم  او همه تقدیر نمود

 رمضان! در عطش  ظهر  تو   فکری  باید

                                  یا حسینی  ز  دلم گویم  و  تکبیر  نمود

رمضان!وقت غروبت چو غروب عمر است

                                  مثل آن  دم که ز مردن همه تحذیر نمود

رمضان  یار  دلم   در سفری  طولانی است

                                   منتظر بر سر راهش  شدم  و دیر نمود

بی کسم تنها امیدم روی  توست     ترسم آخر من نبینم  روی  شاه

امشب از فرط گناهان  خسته ام    یک نظر چشمم نگردد سوی ماه

می توانی  محنتت  بر من  نهی    چون  عمرم   را نمودم  من تباه

                                       صد هزاران درد و ماتم در پی است

بی مجالم    در   مجال سوز و  ساز 

                                       من   نیابم    مهلتی    جز در   نماز

کِرد و کارم   کِرد و کار بی کسیست 

                                        راه وصلش   درغم  و   دلواپسیست

شعله اش همچون شرر بر جان ماست  

                                       عشق او از عمر غم خواران بکاست

همه    در   راه   بیغوله  گرفتار *  تو آی  و  بی کسان را ساربان باش

جهان بی تو نیرزد چون پری کاه *  تو همچون ارزش  این کاروان باش

دلم   بی تو    شود مضطرّ خدایا *  تو  مآمن  از  برای  بی کسان باش 

       ****

هرکه یابد حق به خود گردد فرو    بی خبر شد آنکه آگه شد ز او